چرا که با نادانی ات مرا دوست داشتی و با عقلت مرا طرد کردی 

و این شد که من دیوانه تر از همیشه به انتظار شبی بودم تا تو را 

 اسیر خویش سازم! 

شبها گذشتند و من هنوز حیران و سرگردان به امید روزی که تو  

برگردی ولی انگار عقلت اجازه 

نمی دهد که در شبی سرشار از عشق همدم یک دیوانه شو ی 

و من تنها ماندم با دیوانگی ام, دل شکسته ام و جامی از می که 

 می خواستم به تو بنوشانم....

فکری دیگر در راه است جامی از می بهمراه چند قطره اشک زهر  

آلود می تواند مرا از این بلاتکلیفی 

نجات دهد  

شاید بر سر مزارم دوباره ببینمت!؟

من بی تو می میرم من امبعد از این جدایی دل به کسی نمید م  

 بی تو تنها اسیرم شب جشن  

وصال تو شده مرگ آرزوهام شب می میرم 

 ولی آروم نمیگیرم دیگه دل به هیچگی نمیدم

نمیدانم چرا رفتی نمیدانم چرا شاید خطا کردم وتو بی آنکه  

فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا تا کی برای چه  

ولی رفتی بعد از رفتنت باران چه معصومانه میباریدوبعد از   

رفتنت یه قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت  

گنجشگی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر  

میداشت تمام بالهایش غرق اندوه و غربت شد وبعد از رفتن   

تو آسمان چشمهایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار    

کسی حس کرد من بی تو تمام هستیم از دست خواهد  

رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه  

خواهد مرد وبعد از رفتنت دریا چه بغضی گرفت کسی فهمید 

 تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد 

من را با غرور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمهای زیبای  

تو برگرد ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد وبعد از  

این همه  طوفان بهر و پرسش وتردیدکسی از پشت قاب  

پنجره آرام   و زیبا گفت تو هم در حضور این دلهای پاک بگو   

 بگو که در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم ومن در حالتی  

مابین اشک وحسرت وتردید کنار انتظاری که بدون پاسخ  

سرد است و من در اوج پائیزی ترین ویرانه های یک دل یعنی  

غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمیدانم چرا شاید به  

رسم عادت پروانگیمان هاست برای شادی وخوشبختی باغ  

قشنگ آرزوهایت دعا کردم  

زندگی دفتری از خاطر هست. یک نفر در شب کم، یک نفر در دل خاک، یک نفر همدم خوشبختی  

هاست، یک نفر همسفر سختی هاست، چشم تا باز کنیم عمرمان میگزرد ما همه همسفریم  

اونی که یار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمی داد دل به هر کس نمی داد، دل می  

گفت مقدسه عشق اون برام بسه ،از نگاش نفهمیدم که دروغ وهوسه، غصه خوردن نداره ،گریه  

کردن نداره، به یه قلب بی وفا دل سپردن نداره، آخر قصه چی شد، قلب اون مال کی شد 

 اون که از   

من پر گرفت چی می خواستیم وچی شد، اونی که مال تو بود اگه لایق تو بود تورو تنها نمی  

ذاشت، با خودت جا نمی ذاشت... اونی که یار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمی داد  

دل به هر ﮐس نمی داد

آنکس که می گفت دوستم دارد عاشقی نبود که به شوق من امده باشد 

 رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت صدای خش خش برگها همان اوازی بود  

که من گمان می کردم میگوید: دوستت دارم
 

---------------------------------- 

اقتدار دل شکسته به اندوهی ست که سروده نمی شود.

وقتی شب آرام آرام به خلوت خاموش من پا می گذارد و من د ر  

ستاره باران خدا ستاره تو را ندارم حضور آرامت مدتهاست در کنارم  

نیست.... لبخند شیرینت  را ندارم ...... وقتی دلتنگ تو ام اما  

چشمانت نیست تا بیقراریم را در خود گم کند وقتی ماه رویت در  

تاریکی این شبها بی فروغ است وقتی رقص گیسوانت را در سر  

انگشتانم ندارم وقتی نوازش دستان مهربان و گرمت را ندارم 

وقتی نگاه معصو مانه ات را برای همیشه به خاطره ها سپرده ام  

                            هیچ کس با من در این دنیا نبود 

                           هیچ کس مانند من تنها نبود  

                          هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت  

                         بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت  

                         هیچ کس فکر مرا باور نکرد  

                        خطی از شعر مرا از بر نکرد  

                        هیچ کس آن یار دلخواهم نشد 

                       هیچ کس دمسازو همراهم نشد 

                            جمله ای ازت شنیدم توی آخرین تماسم

                       مثل یک غریبه گفتی من تورو نمی شناسم

                       یک لحن بی تفاوت زندگیم رو تیره کردی

                      گفتی ممنون می شم از تو اگر دیگه بر نگردی

                    با شنیدنش شکستم به کسی چیزی نگفتم 

                    با خودم قرار گذاشتم دیگه یادتو نیفتم

                    من چه طور عزیزم دیگه نشنوم صداتو

                   فکر نکن که بردم از یاد لحن خوب خنده هاتو

                   آرزوی رفته بر باد من مزاحمت نمی شم

                   آخرش نشد بمونی واسه همیشه پیشم

  دوباره سر خط به رسم همیشه

                                               من وبغض ِ بارونیه پشت شیشه

 تو شب خونی اشک و بیداری ِماه

                                                    نفس می زنم تا پریشونی آه

 تو رو نقطه چین مینویسم عزیزم 

                                                       تو سر گیجه ی خاطره های مب 

  تو رو می نویسم روی قلب دیوار

                                                       تو قاب غزل سوز و بی رحم تکرار

  تو که بی ستاره کنارم شکس 

                                                       شبو با نگاهت برام آینه بستی

  کنار من و هق هق دوری من

                                                   نشستی و خوندی از عشق و رسیدن

  می گفتی اسیر تب سر نوشتی

                                                     واسم غصه ها تو ترانه نوشتی

نوشتی از اجبار و هی گریه کردی

                                                       اگه زنده موندی یروز بر می گردی

                          تو رفتی و من بی تو از من بریدم 

 چه تلخ و تکیده به پایان رسیدم

حرف هایشان را که می شنوم چنان دستانم سرد می شود که دیگر حسشان نمی  کنم ... 

  و چنان چیزی در درونم خشمگین می شود که می خواهد صدایی سر دهد تا به همه ی این دروغ ها اعتراض کند ... 

  و این صدا تمام وجودم را فرا می گیرد تا اینکه به سکوت مبدل می شود ... 

  سکوتی بلندتر از تمام فریاد ها...سکوتی که تلخ است ...سکوتی که خشم را فریاد را داد می زند... 

  همه چیز مرور می شود...در کجای سرزمین من جایی برای دروغ بوده است ؟ 

          وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره.

وقتی نا امید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی.

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه.

وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یادبیار کسی رو که تو دلت یه کلبه ساخته.

وقتی چشمات تهی از تصویر شد به یاد بیار کسی رو که حتی تو عکسش هم بهت لبخند می زنه.

وقتی به انگشتات نگاه کردی به یاد بیار کسی رو که دستای ظریفش لای انگشتات گم می شد.

وقتی شونه هات خسته شد به یاد بیار کسی رو که هق هق گریه اش شونه هات رو می لرزوند.

وهمیشه یادت باشه که:

                                              همیشه در قلب منی     

   قصه از کجا شروع شد.... از چت و میل شبونه.... از پی ام دادن تو روم و.....یه سلام عاشقونه.... 

  آن شدم به مهربونی....تا بگم با تو می چتم....تا بگم بمونی آنلاین....ای فرند لیست قشنگم......بازم آف عاشقونه.... 

  ایمیل های بی نشونه....این یاهو کاشکی ....همین جوری بمونه....بازم آف عاشقونه....ایمیل های بی نشونه.....این یاهو      کاشکی .....همین جوری بمونه

          چه زیبا گفتم دوستت دارم ! 

          چه صادقانه پذیرفتی !   چه ابلهانه با تو خوش بودم ! 

       چه کودکانه همه چیزم شدی ! چه زود به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی! 

      چه نا جوانمردانه نیازمندت شدم !چه حقیرانه واژه غریب خداحافظی به من آمد 

         چه بیرحمانه من سوختم

                           آدمها در ۲ حالت هم دیگرو ترک میکنن :   

                            ۱)حس کنن یکی دوسشون نداره   

                           ۲)حس کنن که یکی خیلی دوسشون داره

                                               و من هنوز دوست دارم     

چنین که یخ زده ایمان من اگر هر روز      هـزار بـار بـیــایـد بـهـــار کـافـی نـیـسـت

خودت دعـا کن ای نازنین که برگردی      دعای این همه شب‌زنده‌دار کافی نیست 

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند 

 خدایی در میان کعبه محبوس است ای مردم

خدای قادری در بند مخلوق است ای مردم

خداوندی  که می سازد که می داند  که می راند که می رویاند از هر بوته ای گلهای زیبا را

خداوندی که جان می بخشد از هر نطفه ای انسان دانا را

 میان کعبه محبوس است ای مردم  هجوم آرید از هر سوی این دنیا

 که جان می بخشد این بی روح و بی جان در نهاد ما

 ببوسید این سیاهین سنگ بی جان را  بکوبید از تمام قدرت خود سنگ شیطان را

 خدا اینجاست ای مردم میان خانه ای زیبا که مهمان میرسد از سوی این دنیا

 چه مهمانخان? خوبی که هر کس گرد آن گردد

 خدا می شوید او را از همه قتل و همه غارت همه جانها که روزی او گرفت از بهر انسانها

خدا اینجاست ای مردم

خدای عادل و فرزانه اینجا خانه ای دارد عدالت معنیش اینجاست

خدا در بین اعرابش میان دوستان خود میان این هوسرانان وطن دارد

خدا مرد است ای مردم همان مردی که با مریم شبی خوابید

همان مردی که عیسی یکه فرزندش

صلیبش را بدید و ناتوان بر جسم او نالید

خدا اینجاست ای مردم خدای ظالمان انسان نما اینجاست وگرنه کی ز قمری؛ غوش پا گیرد

خدای ناتوانان دلخوشان بی بند وباران سود جویان  بی سوادان ترس داران

خدای غافلان شهوت پرستان  خدای دیو رویانی که می را چون عذابی از دل برزخ

 و بوسیدن به لب را آتشی از سوی دوزخ سخت میگیرند. خدا اینجاست ای مردم

میان سینه ای سوزان

که هر دم از فراق عشق میسوزد خدا اینجاست ای مردم

به عقل خود رجوعی کن بیندیش و دگر بار از سر عقلت شروعی کن

خدا اینجاست ای مردم بیندیش و نگاهی کن  خدا اینجاست

خدا اینجاست... 

                     یکی ماند و یکی نماند !  

             اونی که ماند تو بودی و و اونی که بدون تو  

                 نمی تونست که بمونه من بودم !  

                                                 یکی رفت و یکی نرفت !  

                        اونی که رفت تو بودی !  

             و اونی که بخاطر تو توی قلب هیچکس نرفت من بودم ..

یار من همسر گرفت و عشق من بر باد رفت
یاد من از یاد برد و با رقیبم شاد رفت

آنهمه عشق و امید و عهدها در خاک شد
آنهمه سوز و گداز و اشکها از یاد رفت

با سرود آه من بزم عروسی ساز کرد
با جهیز اشک من در خانه داماد رفت

دلبری پیمان شکست و عاشقی از داغ سوخت
مرغکی در دام ماند و شادمان صیاد رفت

باده خوشبختی و شادی من بر خاک ریخت
لاله امید من پر پر شد و بر باد رفت    

آنکه عشقش از ازل با هستیم پیوند یافت
آنکه مهرش تا ابد در جان من افتاد رفت

آنکه در افسونگری کرد آنهمه غوغا گریخت
آنکه در عاشق کشی کرد اینهمه بیداد رفت

گفتمش پس عشق من ؟ با خنده گفت ای وای مرد!
گفتمش پس یار من ؟ با عشوه گفت ای داد رفت!